2020 KOMPOZİSYON YARIŞMASI

BENİM ADIM MERYEM

Hatırlıyorum da bu sabahı, ne kadar güzeldi. Erkenden kalkmış, ailem için kahvaltı hazırlamış ve öğrencilerime anlatacağım konunun üstünden son defa geçmek için ailemi göremeden evden çıkmıştım.

Şimdi olsa biraz daha geç çıkar, kardeşimi öper, annemlere sarılır öyle çıkardım evden. Oysa eve geri dönemeyeceğimi bile bilmiyordum. Eğer bilseydim evden bile çıkmazdım….

Okula gittim. Öğrencilerim… Ne kadar da tatlıydılar. Hepsinin gözünde aynı ışık, öğrenmeye âşık… Öğretebileceğim ne varsa öğrettim onlara, doğru diye neyi biliyorsam onu gösterdim. Onların yollarını biraz olsun aydınlatmak, onlara ışık olmak istedim. Hepsini ayrı ayrı sevdim. Keşke bugün hepsini kucaklasaydım ama bugün onları son görüşüm olduğunu bilemedim.

Okuldan çıkıp eve gidecektim. Etüdüm olduğu için akşam saatleriydi. Yağmurlu bir gecede cinayete kurban gidecektim. Otobüsümü henüz kaçırmıştım. Hemen gelmesi için içimden dualar ettim ama korktum. İnsanlar bu saate dışarıda olmama ne der diye korktum ve minibüse binmeye karar verdim. Şimdi olsa saatlerce yağmurun altında kalıp otobüsü beklerdim. Nereden bilebilirdim ki minibüsün beni ölümüme götüreceğini?

Minibüse bindiğimde şoför dâhil 5 kişiydik. Bunlardan birisinin katilim olacağını hiç düşünmemiştim. Evime yakınlaşınca şoföre seslendim. Benimle birlikte bir adam daha indi. Bunda art niyet aramak hiç aklıma gelmedi.

Neye benzediği, nasıl koktuğu… Belki de diyorum bunları onun çocuklarından daha iyi biliyorumdur… Ama istemedim, onun içki kokan nefesini hissetmek istemedim, sigara içmekten sararmış bıyıklarını burmasını görmek istemedim, beni takip etmesini, karanlık bir yere gelince üstümde güç uygulamasını, bana tecavüz etmesini, çığlıklarımı duyarlar diye beni öldürmesini istemedim.

Gezmek istedim. Anılar biriktirmek istedim. Anılarımı paylaşmak, insanların hayatında yer almak istedim.

Gezemedim. Bu gencecik yaşımda veda ettim hayata. İstemedim. Ben ölmek istemedim. Hayallerim vardı, gezecektim işte… Dünya’yı karış karış dolaşacaktım. İnsanların aklında birer anı olarak kalacaktım ama ölmeyecektim.

Ölmedim zaten. ÖLDÜRÜLDÜM…

İnsanların beni gülümsemem ve hoş sohbetimle hatırlamasını istedim.

Hatırlandım da… Tecavüze uğramış ve tecavüzcüsünün yakalanmamak için öldürüp çöpe attığı kız olarak hatırlandım ama.

İnsanlar bunu konuştu 2 gün boyunca.2 gün sonra farklı bir kadın farklı bir şekilde öldürülünce onu konuşmaya başladılar. Ben de cinayete kurban giden kadınlar mezarlığında yerimi aldım sessizce. İnsanlar bu 2 günde adalet istedi benim adıma.

Ben adalet istemedim. Ben yaşamak istedim.

Yaşayamadım. Yaşatmadılar bana bu hayatı.

Gözlerine batan neydi bilmiyorum. Kadın olmamdı sorun sanırım en temelinde. Başım dik ve gururla yürümemdi sokaklarda ve kendime güvenmemdi en büyük sorun. Kendimi korumadım. Yanımda biber gazı taşımadım, babamla konuşuyor gibi yapmadım.

O gün eve gidemedim. Ailem beni bekledi. Yarın için plan yaptığım arkadaşlarım benden haber bekledi. Kardeşim, ben ona masal okuyamadım diye uyuyamadı.

O gün eve giden ölüm haberimdi. Belki de attığım çığlıklar...

Kardeşim, canım kardeşim. Sana masal okuyamadım ama biliyorum kulaklarında çınladı çığlıklarım. Özür dilerim uyuyamadın bu gece ve uyuyamayacaksın diğer geceler de. Ne olur affet beni eve haberim geldiğinde sana sarılamadım, seni doya doya öpemedim. Yapmadım değil canım kardeşim, yapamadım.

Çok gördüler bana seni, sizi, hayatı… Bana yaşamayı çok gördüler canım kardeşim.

Hayallerim vardı benim. Mis kokulu bir sabun  olacaktım ne kadar tükenirsem tükeneyim o kadar sinecekti kokum ama asla bırakmayacaktım bu hayatın peşini.

Bırakmak zorunda kaldım.

Tükettiler beni. İnsanlara güvenimi, iyi niyetimi, iyi niyetimizi tükettiler.

Kokum, hiç istemediğim yerlere sindi; Hiç istemediğim kokular da üstüme…

Ben bir sabun değil çöp oldum. Acımasızca buruşturup attılar geleceğimi.

Benim adım MERYEM!

Benim adım ÖZGECAN ASLAN!

Benim adım ŞULE ÇET!

Benim adım EMİNE BULUT!

Benim adım CEREN ÖZDEMİR!

Benim adım KADIN!

BEN ÖLMEK İSTEMEDİM.